Loslaten van tijd

Het verblijf in de fantastische hostel heeft me goed gedaan. Ik voel me weer energiek.

Nadat ik gisteren had besloten dat het niet uitmaakt hoe lang mijn camino gaat duren, is er een last van me afgevallen. De lengtes van de etappen zoals in de boekjes beschreven, hoef ik natuurlijk niet te volgen. Ik bepaal zélf mijn pad.

Mijn knie voelt veel beter. De komende dagen ga ik rustig opbouwen met halve etappen, veel pauzeren en met aandacht voor mezelf. Voor de zoveelste keer bedenk ik dat niet de bestemming, maar de weg het doel is.

Terwijl ik het dorp uitloop, ontdek ik een klein winkeltje dat wandelstokken verkoopt. De winkel is nog gesloten, maar wordt speciaal voor mij geopend. De eigenaresse vertelt dat zij de camino en de peregrinos een warm hart toedraagt.

Ik loop door weilanden en heuvels de wijnstreek in. Vervolgens passeer ik een bodega mét gratis wijnfontein (fantastisch!) en ontmoet een groep Belgische wandelaars van 65+ met een pittig tempo. Ik laat ze vrolijk passeren en blijf mezelf beloven om rustig te lopen.

De volgende kilometers loop ik in stilte. Doordat ik gedwongen ben om rustig aan te doen heb ik alle aandacht voor de omgeving. Ik zie roofvogels cirkelen in de lucht, ik ruik de stoffige aarde en voel de zon branden op mijn huid. Mijn knie heeft me geholpen om bewust aanwezig te zijn op de camino!