Ontmoetingen

Met gemengde gevoelens loop ik de stad León in. Vanaf hier beginnen de laatste trajecten van de camino, ook al is de afstand tot aan Santiago nog aanzienlijk.

Ik denk aan alle ontmoetingen op de camino. Ik heb gemerkt dat er keer op keer oprechte aandacht is voor de ander en bijna elke ontmoeting is intens. We hebben immers allemaal de keuze gemaakt om dit pad te bewandelen, waardoor er een groot gevoel van saamhorigheid is.

Met sommige pelgrims heb ik een kort gesprek op het pad. Met anderen wissel ik een paar woorden of is er een alleszeggende blik. Sommige pelgrims lopen een tijdje met me mee en met een handjevol pelgrims heb ik langere tijd het pad gedeeld. 

Als vlindertjes die een tijdje met me meevliegen, de één langer dan de ander. Totdat het tijd is om verder te vliegen.

Elke ontmoeting is even waardevol en heeft me iets gegeven.

Vandaag nemen Pernille Juul Nielsen en ik afscheid van ons caminomaatje Carl Koester en van onze Amerikaans camino familie.

Het voelt vreemd om na het delen van zoveel lief en leed ons groepje op te splitsen.

Aan de ene kant wil ik ons groepje graag bij elkaar houden en een dag extra in León blijven. Het is een prachtige stad met leuke straatjes, mooie winkels, gezellige restaurants en pleinen, een prachtige kathedraal, dus ik zal me zeker niet vervelen.

Maar ik voel dat ik verder moet.

De stad trekt me uit de sfeer van de camino en ik wil niet te ver van mijn pad dwalen.

Het is tijd voor afscheid en tijd voor een volgende traject.

Voor de zoveelste keer kijk ik naar mijn armbandje; Panta Rhei.

Alles stroomt, niets blijft onveranderd.

De herinneringen aan alle ontmoetingen neem ik mee in mijn hart.