Op pad!

De dag begon met een mooie ceremonie in de herberg, waarbij we een moment stil stonden bij de voorbereiding op de reis, het afscheid thuis en de eerste stappen die we zouden gaan zetten. Ik werd overvallen door de liefdevolle woorden, waardoor alle emotie van de afgelopen weken begon te stromen.

Ik had me voorgenomen om mijn eerste stappen op de camino in mijn eentje te zetten. 

Maar toen ik het dorp uit liep, viel dat besluit me zwaar. Van de eerste kilometer van het pad heb ik weinig meegekregen, ik was simpelweg aan het overleven.

Pas toen de weg overging in een steil pad omhoog en ik een dikke pony zag staan, werd ik wakker. De pony keek me vriendelijk aan en ik moest lachen om zijn grappige uitstraling. Ik aaide hem. Misschien staat hij daar wel om de pelgrims een goede reis te wensen?! 

Ik voelde alles van me afglijden. 

Het komt goed! Vanaf nu gaat het alleen nog maar over mij én de weg.

Ik keek om me heen en zag de bergen, hoorde de vogels en zag andere pelgrims in de verte voor me. Ik besloot om te gaan genieten van de mooie dag en met de eerste stap die ik daarna zette, was ik eindelijk écht aangekomen op het pad.